بانوی دریا

18 ساله شدم...جشن تولد 18 سالگی ام زیبا بود...تولدم سه مرحله ای شد اول دوستان آمدند...شور و شر های نوجوانی...از کیک مالیدن تو صورت هم تا عکس گرفتن با تیپ و قیافه های عجیب غریب و دعوا سر برف شادی....بعد خانم های فامیل آمدن و بعد هم آقایون فامیل...درست همه چیز جوری که دوست داشتم پیش رفت...یه تولد شلوغ با کلی کادو...کنار آدمای خوب و دوست داشتنی زندگیم...!و امسال کنکور دارم...چندی پیش در سکوت طبقه بالا مشغول درس خواندن بودم...برگه ی چرک نویسی را برای حل تمرین برداشتم آن سمتش را که نگاه کردم دست خط مادرم بود...هیچ وقت دلم نمی گذارد پشت نوشته هایش را چرک نویس کنم حتی اگر نسخه ای از آن ها را داشته باشد...شروع کردم به خواندن...نوشته برای سال 86 بود...سال فوت تلخ پدر بزرگم که آقا محمود صدایش می زدم...شروع کردم به خواندن این صفحه که تمام شد به بقیه ی صفحات نوشته را پیدا کردم و خواندم و بعد مرتب کردم و به هم منگنه زدم...تک تک اتفاقات و جزییات با قلم مادرم زیبا ولی تلخ به تصویر کشیده شده بود...آن روزها حال همه ی مان بد بود منم که کودک بودم...بی تابی پدربزرگم را می کردم...مادرم از مشاور برای آرام کردنم کمک خواسته بود او راهکار داده بود که به من بگویند: پدربزرگت به آسمان ها رفته هر وفت دل تنگش شدی به آسمان نگاه کن و با او حرف بزن...! مدت ها به آسمان خیره می شدم و با او حرف می زدم... روزی از ما بانوی دریا...

مدتی است قلم در دستانم یخ زده شاید هم دستانم یخ زده اند...فقط می دانم نمی نویسم...!

آموزگار سوم دبستانم تکرار می کرد نویسنده ی خوبی می شوم...داستان های و شعرهایم رتبه آوردند...اما فعلا دست هایم خشکیده اند...همراهی نمی کنند!

مادرم دست هایش درد می کند....اما همچنان قدرت قلمش مرا متحیر می کند...نمیدانم عشق به نوشتن را از او به ارث برده ام یا خیر...!

کاش دست هایم همراهی کنند!

نوشتنم آرزوست!

بانوی دریا...

بانوی دریا...